ماه: سپتامبر 2017

اطلاعات زمینه ای

بیمارانیکه به دنبال بی حرکتی دچار التهاب سیاهرگ های پا میشوند (ترومبوفلبیت) ویا افرادی که تحت عمل جراحی برروی لگن یا شکم قرار میکیرند مستعد لخته شدن خون در ریه ها هستند که آمبولی ریه نامیده میشود و باید بلافاصله تشخیص داده شده و تحت درمان قرارگیرد. تشخیص آمبولی ریه با استفاده از این اسکن است. برای انجام این اسکن آمادگی خاصی لازم نیست. بیمار زیر دستگاه خوابیده و بعد از تزریق پرتو دارو اسکن در نماهای مختلف به عمل می آید.

این اسکن جهت بررسی خونرسانی نسج ریه بکار می رود. هر عاملی که باعث کاهش خونرسانی نسج ریه شود، به صورت نقص پرفیوژن در اسکن مشاهده خواهد شد. از شایع ترین کاربردهای آن اثبات یا رد آمبولی ریه در بیمارانی می باشد که به دنبال اعمال جراحی، دچار علائم حاد تنفسی می شوند. معمولاً اسکن پرفیوژن ریه در این موارد به همراه اسکن ونتیلاسیون ریه انجام می شود ولی در اغلب مراکز به دلیل موجود نبودن رادیو داروی مناسب برای اسکن ونتیلاسیون ریه، اسکن پرفیوژن به تنهایی و مقایسه آن با رادیوگرافی ساده ریه از دقت تشخیصی قابل قبولی برخوردار می باشد. کاربرد دیگر آن بررسی کمّی میزان پرفیوژن هر یک از لوب ها و یا سگمان های ریه می باشد که قبل از عمل جراحی برداشتن قسمتی از ریه، از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. این اسکن نیاز به آمادگی خاصی ندارد و تصویربرداری بلافاصله بعد از تزریق انجام می شود.

قبل از انجام اسکن ریه لازم است رادیوگرافی قفسه سینه و تستهای انعقاد خونی (بویژه  (D-Dimerانجام شود. ترجیح دارد که رادیوگرافی معمول ریه را در نمای خلفی- قدامی (PA) و نیمرخ گرفت. فقط در صورتیکه بیمار نتواند وضعیت معمول رادیوگرافی قفسه سینه را تحمل کند، رادیوگرافی پرتابل قدامی- خلفی (AP) قفسه سینه قابل قبول است. در صورتیکه  علائم و نشانه های بیمار تغییری نکند، انجام رادیوگرافی قفسه سینه در فاصله یک روز از اسکن کفایت می کند. در بیمارانی که نشانه و علائم متغیر می باشد، یک رادیوگرافی بسیار جدید (ترجیحا در فاصله یک ساعت) ضرورت دارد.

نحوه و ترتیب تصویربرداری

قبل از اینکه پرتوداروی پرفوزیون ریه را به صورت وریدی تجویز نمود، باید به بیمار باید تذکر داد سرفه کند و چند نفس عمیق بکشد. بیمار باید در حین تزریق در وضعیت طاقباز و در مواردی که تنگی نفس دارد، در حد امکان نزدیک به طاقباز باشد. پس از تزریق وریدی رادیو داروی مناسب در حالی که بیمار بر روی تخت دراز کشیده، تصاویر از زوایای مختلف از ناحیه قفسه سینه جهت بررسی نحوه توزیع رادیو دارو در ریه ها، گرفته می شود. اسکن پرفیوژن ریه حدود ۱۵-۲۰ دقیقه طول خواهد کشید.

الف) سنتی گرافی ونتیلاسیون با آئروسل (  DTPA  m99-(Tc یک آزمون تصویربرداری تشخیصی است که توزیع آئروسل رادیواکتیو استنشاقی را در ریه ها ثبت می کند. آئروسل با یک دهنی و با بینی بسته تجویز شده و بیمار تنفس جاری (tidal) را انجام می دهد.

ب) سنتی گرافی پرفوزیون ریوی MAA)  m99-Tc) یک آزمون تصویربرداری تشخیصی است که توزیع جریان خون شریان ریوی را پس از تزریق وریدی رادیودارو ثبت می کند. بعد از سرفه کردن بیمار و چند نفس عمیق، MAA m99- Tc را به آهستگی در عرض ۵ سیکل تنفسی تزریق نمود در حالیکه بیمار در حالت طاقباز قرار دارد.

ت) سنتی گرافی ریه برای آمبولی ریه یک آزمون تصویربرداری تشخیصی است که پرفوزیون ریوی را ارزیابی می کند و معمولا شامل سنتی گرافی ونتیلاسیون نیز می باشد.

 کاربردهای شایع

الف) شایعترین کاربرد سنتی گرافی ریه، تعیین احتمال آمبولی ریه است.

ب) کاربرد کم اهمیت تر آن (مانند ارزیابی پیوند ریه، ارزیابی قبل از عمل، ارزیابی شانت راست به چپ).

آمادگی بیمار

جهت انجام اسکن آمادگی خاصی لازم نیست. ولی چون مقایسه اسکن با رادیوگرافی ریه ها ضروری است، بهتر است بیمار رادیوگرافی جدید خود را همراه داشته باشد.

اطلاعات زمینه ای

یکی از بیماری های خاموش اما آزار دهنده به خصوص در سنین میانسالی، پر کاری پاراتیروئید می باشد که متأسفانه تشخیص صحیح آن اغلب به تأخیر می افتد و بیمار با عوارض جبران ناپذیری دست به گریبان خواهد بود. تشخیص اولیه پر کاری پاراتیروئید با آزمایشات خون صورت می گیرد اما با توجه به اینکه چهار عدد غده پاراتیروئید در جلوی گردن در اطراف غده تیروئید قرار دارند، گاهی یافتن مکان دقیق غده درگیر مشکل می باشد که با انجام اسکن پاراتیروئید، مکان غده درگیر به خوبی شناسایی می شود. هیپرپاراتیروئیدیسم اولیه عبارت است از افزایش تولید و رها شدن هورمون پاراتیروئید که سبب افزایش سطح کلسیم سرم و کاهش سطح فسفاتهای معدنی می شود. بیمار بدون علامت، غالبا از طریق غربالگریطی بررسی آزمایشات شیمی خون با روش اتوماتیک  شناخته می شود. علت هیپرپاراتیروئیدیسم اولیه در اکثر موارد (۸۵%-۸۰%)، آدنوم پرکار منفرد یا متعدد می باشد. هیپرپلازی چند یا همه غدد پاراتیروئید در ۱۵%-۱۲% موارد و کارسینوم پاراتیروئید فقط در ۳%-۱% موارد هیپرپاراتیروئیدیسم اتفاق می افتد. به طور کلی از نظر سنتی گرافی می توان پاراتیروئید بزرگتر از mg 500 را تشخیص داد. اخیرا پرتوداروی ‌Tc-99m sestamibi، تشخیص غدد هیپرپلاستیک را میسر نموده است، اگرچه در مقایسه با تشخیص آدنوم، حساسیت آن کمتر می باشد.

فرآیند معمول انجام اسکن

برای انجام این اسکن ابتدا رادیو دارو به صورت وریدی تزریق می شود و در فواصل ۲۰ دقیقه، ۲ ساعت و گاهی ۴ ساعت از جلوی گردن و قفسه سینه بیمار تصویربرداری انجام می شود. گاهی لازم است اسکن تیروئید هم برای مقایسه با تصاویر اسکن پاراتیروئید انجام شود. همچنین گاهی به کار بردن روش SPECT برای افزایش دقت تشخیص ضرورت پیدا می کند.

کاربردهای شایع

الف) تعیین موقعیت بافت پرکار پاراتیروئید (آدنوم یا هیپرپلازی) در هیپرپاراتیروئیدیسم اولیه. قبل از عمل جراحی می توان با پیدا کردن ضایعه و در نتیجه کوتاه نمودن زمان عمل به جراح کمک نمود.

ب) تعیین موقعیت بافت پرکار پاراتیروئید (معمولا آدنوم) در بیماران مبتلا به بیماری مزمن و یا عودکننده.  بسیاری از این بیماران سابقه یک یا چند عمل جراحی دارند که از نظر تکنیکی، جراحی مجدد را دشوار می سازد. همچنین در این جمعیت از بیماران، وجود بافت نابجا بسیار شایع است و این اسکن شانس موفقیت جراحی را افزایش می دهد.

نحوه اجرا

لف) آمادگی بیمار

آمادگی خاصی لازم نیست. بیمار باید در صورتی که باردار است کارشناس را مطلع نماید

اطلاعات قبل از انجام آزمون

۱- مدرک مربوط به افزایش سطح کلسیم سرم و هورمون پاراتیروئید.

۲- نتیجه معاینه فیزیکی به خصوص لمس گردن.

۳- وجود بیماری تیروئید همراه به خصوص تیروئید ندولار.

۴- تجویز اخیر ترکیبات حاوی ید از جمله در مطالعات رادیوگرافیک (شامل سی تی اسکن، اوروگرافی وریدی) یا هورمون تیروئید، هنگامی که تصویربرداری تیروئید و   تکنیک تفریقی بعد از آن انجام می شود.

۵- نتیجه سی تی اسکن یا اولتراسوند و سایر آزمایشات تشخیصی.

سینوویورتز رادیواکتیو که با تزریق رادیوایزوتوپ‌های بی‌ضرر به داخل مفاصل مبتلا به آرتریت مزمن صورت می‌گیرد، از جمله روش‌های جدید در درمان آرتروپاتی هموفیلیک محسوب می‌گردد. این روش درمانی که با هدف اولیه کاهش همارتروز و مصرف فاکتور انعقادی به کار رفته است، می‌تواند تاثیر به‌سزایی در بهبود کیفیت زندگی و کاهش بار اقتصادی ناشی از مصرف فاکتور انعقادی داشته باشد. سینوویورتز با فسفر رادیواکتیو، می‌تواند روشی مؤثر و به صرفه در کاهش همارتروز و مصرف فاکتور در بیماران مبتلا به آرتروپاتی هموفیلیک باشد.

مطلب مرتبط با اسکن تمام بدن: اسکن استخوان سه فاز

درمان متازستازهای کبد با امبولیزاسیون شریان تغذیه ای تومور

میکروسفرها
میکروسفرها، حوزه های رزین های کوچک است که حاوی صدها ذرات رادیونوکلئید هستند، که یک سبک درمانی براکی تراپی رادیونوکلئید است که برای درمان سرطان های کبد ایجاد شده است. ماهیت نتایج درمان نشان دهنده یک درمان مفید با کمترین هزینه برای عملکرد کبد است.

میکروسفرها چه هستند؟
میکروسفرها حوزه رزین که هر یک شامل میلیون ها اتم رادیواکتیو، یا (ایتریم-۹۰) می باشد. اتم های رادیواکتیو تابش کوتاه برد منتشر می کنند. هر یک از حوزه ها شامل میلیون ها اتم رادیواکتیو هستند، که حوزه با دوز تابش بالا به یک محدوده کوچک در مناطق اطراف آن است.

چگونه کار می کند؟
این روش شامل ساخت یک برش کوچک در کشاله ران تحت بی حسی موضعی، و عبورکاتتر قابل انعطاف (لوله)، به شریان کبدی از طریق شریان فمورال و سلیاک است. منابع شریان کبدی بیشترین خون را برای تومورهای کبد، با ارائه مستقیم به شریان کبدی برای اهداف انتخابی می فرستند، که با تنها درصد کمی (۱۰-۲۰٪) به بافت کبد سالم آسیب می رساند.
مداخله رادیولوژیست ممکن است برای عرضه بیشترخون از بافت کبد سالم با عبور از کاتتر به شریان کبدی چپ یا راست باشد که به شاخه های شریان اصلی کبد منجر خواهد شد. اگرتومور کبد به لوب سمت چپ یا راست کبد محدود شده باشد.
میکروسفرها ازطریق کاتتر اداره می شوند و سفر درامتداد شریان کبدی و عروق خونی کوچک واقع در اطراف سطح تومورادامه می یابد. میکروسفرها نسبتا بزرگ هستند، آنها در مویرگها تعبیه شده و مقدار زیادی از اشعه به منطقه مورد ۲-۳mm در اطراف جایی که تومورها به دام افتاده اند می فرستند. در نتیجه، هدف قراردادن تومورها ی انتخابی ، با ارائه یک دوزاز تابش بالااست، در حالی که به حداقل رساندن دوز به بافت کبد طبیعی است.

چگونه درمان تجویز می شود؟
درمان توسط دو رادیولوژیست و متخصص طب هسته ای با تجربه تایید شده برای انجام این روش است و هر دو توسط یک تیم مجرب از فیزیکدانان پزشکی، رادیولوژی، و پرستاران پشتیبانی می شوند. درمان در دو جلسه اتفاق می افتد، اولین ارزیابی قبل از درمان و در جلسه دوم، معمولا ۲ هفته بعد انجام می شد، که تحویل میکروسفرها است.

قبل از روز درمان
در روز قبل از درمان، شما دو روش تحت عنوان آنژیوگرام و اسکن پزشکی هسته ای را خواهید داشت.
آنژیوگرام یک تصویر دقیق از جزییات جریان خون به کبد را نشان می دهد، که می تواند بین افراد متفاوت باشد. قبل از آنژیوگرافی، کشاله ران با یک بی حسی موضعی بی حس و یک برش کوچک بوجود می آورند.
و سپس از طریق ، کاتتر (لوله) نرم انعطاف پذیر روی برش قرار داده و به شریان کبدی از طریق شریان فمورال (به طوری که کاتتر گاهی اوقات یک کاتتر فمورال نامیده می شود) فرستاده می شود. هنگامی که کاتتر را در محل قرار می دهند یک ماده حاجب (رنگی) است که از طریق لوله تزریق می شود تصاویر رگهای خونی با استفاده از اشعه ایکس.
یک ردیاب رادیواکتیو که تکنتیوم ۹۹m-MAA نامیده می شود، به برشی که در شریان کبدی قرار گرفته است تزریق می شود. این ردیاب رادیواکتیو یک ردیاب کم انرژی است که از رادیواکتیو میکروسفرها ی SIR با انرژی بالا تقلید می کند.
ازکبد و ریه که با یک دوربین گاما تصویربرداری شده که به تشخیص ردیاب با انرژی پایین به تیم پزشکی اجازه می دهد محل میکروسفرها را در روز درمان پیش بینی کند. این روش معمولا درحدود ۶۰-۹۰ دقیقه طول می کشد، اما ممکن است در برخی از مواردبیشتر شود. این معمولا شامل ناراحتی شما و یا ممکن است احساس گرما یا احساس سوزش خفیف هنگامی که ماده حاجب (رنگی) تزریق می شود داشته باشید. سخت ترین قسمت در این روش ممکن است دراز کشیدن به شکل صاف باشد. بعد از این روش، شما می توانید یک رژیم غذایی طبیعی داشته باشید و تمام فعالیت های عادی را درعرض ۸ تا ۱۰ ساعت از سر بگیرید.
به دنبال روش آنژیوگرافی، شما به پزشکی هسته ای برای اسکن منتقل خواهید شد. اسکن شامل با یک دوربین گاما که به تشخیص مقدار کمی ازاشعه که توسط MAA داده می شود و یک کامپیوتربرای تعیین مقدار و محل MAA جذب شده توسط بدن می شود. گاهی اوقات MAA را از طریق کبد به ریه منتقل میشود. دکتر شما باید بداند که چه مقدار از MAA با یک دوز ایمن میکروسفرهای SIR از کبد شماعبور می کند.

روز درمان
در روز درمان شما نیاز به آنژیوگرام دیگری دارید. این آنژیوگرام دوباره نیاز به یک برش کوچک در ناحیه کشاله ران با یک بی حسی موضعی دارد، به طوری که کاتتر را می توان به شریان کبدی متصل کرد. این آنژیوگرام معمولا سریعتر از درمان قبل عمل می کند. در اینجا رادیولوژیست برای شناسایی بهترین مکان برای کاتتر مداخله می کند. هنگامی که قرار دادن کاتتر تایید شد، می توان میکروسفرها را انتقال داد. این کار حدود ۱۵-۲۰ دقیقه طول می کشد. یک آرام بخش برای کمک به تسکین درد، به شما داده خواهد شد. اگر شما به آن نیاز داشته باشید. پس از عمل و تحویل میکروسفرها ،. یک پانسمان کوچک روی برش در ناحیه کشاله ران شما قرار می گیرد و فشار به محل مورد نظر برای ۱۰-۱۵ دقیقه اعمال می شود. ازشما خواسته می شود که در حدود ۴ ساعت برای جلوگیری از خونریزی دراز بکشید . بعد از آن روز و یا صبح روز بعد، شما یک اسکن پزشکی هسته ای دیگر برای قرار دادن میکروسفرها را خواهید داشت. این روش در کل ازابتدا تا انتها حدود یک ساعت طول می کشد.

حفاظت در برابر اشعه
میکروسفرها تنها برای مدت زمان محدود در رادیواکتیو باقی می مانند. پس از دو هفته بخش بسیار کوچکی از تابش اولیه باقی می ماند و بعد از ۱ ماه از تابش برای تبدیل شدن غیر قابل کشف است. میکروسفرها ی رزین در کبد به طور دائم باقی می ماند. آنها بی ضرر هستند. پیش از ترخیص، یک فیزیکدان پزشکی شما را با ارائه کاتولوگ و توضیح اقدامات احتیاطی خاص که باید انجام شود که به حداقل رساندن خطر تابش به دیگران است راهنمایی می کند. به طور معمول،به دلیل تابش کوتاه برد و طول عمر کوتاه، این اقدامات احتیاطی به حداقل رساندن (کمتر از طول بازو) و طولانی مدت (بیشتر از ۱۰ دقیقه) تماس با همکاران و یا کودکان خردسال برای هفته اول پس از آن تجویز می شود. این اقدامات احتیاطی به طور معمول می تواند به یک برنامه روزانه بدون مانع بسیار خوب تبدیل شود. یک فیزیکدان پزشکی می تواند اقدامات احتیاطی معمول قبل از درمان را مورد بحث و بررسی قرار دهد.

این رادیو دارو در درمان برخی از انواع سرطان های خون که مقاوم به درمان های دارویی هستند یا عودهای مکرر دارند، بکار می رود. این روش فاقد عوارض جانبی مانند تهوع، استفراغ سرکش و ریزش مو می باشد. برای انجام درمان با زوالین، قطع مصرف برخی از داروها توصیه می شود.

تشخیص و درمان لنفوم فولیکولار

به سرطانی شدن لنفوسیت ها لنفوم می گویند. لنفوسیت یکی از انواع سلول های سفید خون می باشد که از طریق شبکه ای به نام سیستم لنفاوی در بدن گردش می کند. این سیستم شامل مغز استخوان، طحال، تیموس . غدد لنفاوی می باشد. ارگان ها و عروق لنفاوی با همکاری یکدیگر سلول هایی را تولید و ذخیره می کنند که این سلول ها وظیفه دارند با عفونت مقابله کنند.
دو نوع لنفوم وجود دارد:
– لنفوم هوچکین (HL)
– لنفوم غیر هوچکین (NHL)
لنفوم غیر هوچکین شایع ترین نوع لنفوم می باشد. لنفوم فولیکولار یکی از انواع NHL می باشد که برخلاف سایر انواع NHLها معمولا رشد آهسته ای داشته و ممکن است تا چندین سال احتیاج به درمان نداشته باشد.
در این بخش به فاکتورهای خطرساز، طبقه بندی، علائم و درمان لنفوم فولیکولار پرداخته می شود.

فاکتورهای خطرساز لنفوم فولیکولار:
سن، جنسیت و نژاد فرد در احتمال ابتلای او به لنفوم فولیکولار تاثیر گذار است. تمایل ایجاد این لنفوم در خانم ها اندکی بیشتر از مردان می باشد و در آسیایی ها و سیاه پوستان در مقایسه با نژادهای دیگر کمتر است. این لنفوم در بزرگسالان دیده می شود و میانگین سن ابتلا به آن ۶۰ سال می باشد.

علائم لنفوم فولیکولار:
اولین علامت لنفوم فولیکولار تورم یک یا چند غده ی لنفاوی بدون درد مخصوصا در ناحیه ی گردن، زیر بغل و یا کشاله ی ران می باشد. اغلب افراد مراجعه کننده با لنفوم فولیکولار از تورم طولانی مدت غدد لنفاوی شکایت دارند. قبل از شروع درمان اندازه ی این غدد لنفاوی ممکن است چندین بار افزایش یا کاهش یابد.
برخی از افراد مبتلا به لنفوم فولیکولار ممکن است توده ای را نیز در شکم خود احساس کنند. این تومور ممکن است علامتی نداشته باشد اما ممکن است سبب ایجاد انسداد در سیستم گوارشی، ادراری یا عروق خونی شود.

تشخیص و مرحله بندی لنفوم فولیکولار:
تشخیص لنفوم فولیکولار با انجام بیوپسی و برداشتن بخشی از غده ی متورم و بررسی آن در زیر میکروسکوپ تایید می شود.
پس از قطعی شدن تشخیص، آزمایش های بیشتری برای تعیین میزان تهاجم و انتشار بیماری در بدن انجام می شود. این روند، مرحله بندی نامیده می شود که در تعیین نحوه ی درمان کمک کننده خواهد بود.

  شرح حال و معاینه ی فیزیکی:
معاینه ی فیزیکی دقیق در تعیین میزان گسترش بیماری کمک کننده می باشد. این معاینه می تواند غدد لنفاوی متورم را در نقاط مختلف بدن مشخص کند.

آزمایش های تعیین مرحله ی بیماری:
چندین آزمایش برای مشخص کردن نواحی از بدن که با لنفوم فولیکولار درگیر شده اند، وجود دارد که می توانند شامل موارد زیر باشند:

– تست های خونی
– بیوپسی از مغز استخوان (برداشتن نمونه ی کوچکی از بافت مغز استخوان و بررسی آن)
CT – اسکن
PET –  اسکن

اصطلاحات مرحله بندی:
اصطلاحات زیر در مرحله بندی لنفوم کاربرد دارند:
منطقه ی غدد لنفاوی: غدد لنفاوی موجود در یک ناحیه به همراه بافت اطراف آن را می گویند مانند غدد لنفاوی گردنی در ناحیه ی گردن، آگزیلاری در زیر بغل، اینگوئینال در کشاله ی ران یا مدیاستینال در قفسه ی سینه.
ساختارهای لنفاوی: ارگان ها یا ساختار هایی که بخشی از سیستم لنفاوی بدن می باشند. مانند غدد لنفاوی، طحال و تیموس
دیافراگم: عضله ی بزرگی که حفره ی شکم را از فضای قفسه ی سینه جدا می کند.
مرحله بندی: مرحله بندی شامل تقسیم بیماران به گروه هایی ست که بر مبنای میزان درگیری سیستم لنفاوی در هنگام تشخیص انجام می شود. مرحله بندی به تعیین پیش آگهی و گزینه های درمانی بیمار کمک می کند.

مراحل لنفوم:
مرحله ۱: تنها غدد لنفاوی یک ناحیه یا یک ساختار لنفاوی درگیر باشد.
مرحله ۲: تعداد ۲ یا بیشتری از نواحی یا ساختارهای لنفاوی یک طرف دیافراگم درگیر باشد.
مرحله ۳: نواحی یا ساختارهای لنفاوی در دو طرف دیافراگم درگیر باشد.
مرحله ۴: ارگان ها یا بافت های دیگری غیر از نواحی یا ساختارهای لنفاوی مانند مغز استخوان درگیر باشد.
هنگامی که مرحله ی بیماری مشخص شد با توجه به این که بیمار تب، کاهش وزن یا عرق شبانه داشته باشد از حروف A  یا B نیز به همراه این مراحل استفاده می شود. A به معنای عدم بروز و B به معنای بروز این علائم می باشد. به عنوان مثال فردی که با مرحله ی ۱B لنفوم مراجعه کرده باشد به معنای این است که یک منطقه ی لنفاوی در این فرد درگیر شده و او علائم B را بروز داده است.

پیشرفت لنفوم فولیکولار:
سیر پیشرفت لنفوم فولیکولار بسته به سرعت رشد تومور و ارگان های درگیر دیگر، در افراد مختلف می تواند متفاوت باشد. در برخی از افراد تا چندین سال ممکن است احتیاجی به درمان نباشد. در برخی دیگر ممکن است با بروز غلائم درمان شروع شود. این علائم می توانند شامل تب، عرق شبانه، کاهش وزن، درد، انسداد ارگان ها، کم خونی (آنمی) با تغییرات خونی دیگر باشد.
در برخی از افراد لنفوم فولیکولار ممکن است به لنفوم تهاجمی دیگری مانند DLBCL تبدیل شود که رشد سریعی داشته و احتیاج به مداخله ی درمانی فوری دارد.

درمان لنفوم فولیکولار:
درمان لنفوم فولیکولار به علائم بیماری، درجه ی تومور، سن و وضعیت سلامتی عمومی فرد بستگی دارد. اکثر افرادی که با این لنفوم مراجعه می کنند بیماری گسترش یافته ای دارند اما از آنجایی که لنفوم فولیکولار رشد آهسته ای دارد ممکن است زمان زیادی برای پیشرفت بیماری احتیاج باشد و در این دوره درمانی برای بیمار احتیاج نباشد. وقتی که علائم بیماری هنوز بروز نیافته باشد و ارگان های دیگر درگیر نشده باشند به نظر نمی رسد که درمان اولیه ی لنفوم فولیکولار بقای بیمار را بهبود بخشد. بنابراین توصیه می شود در این مرحله بیمار تحت مراقبت های دقیق واقع شود.
به علاوه آهسته بودن رشد این نوع از لنفوم پاسخ به درمان آن را کم می کند به همین دلیل اغلب این بیماری به طور کامل قابل معالجه نیست و هدف اصلی از درمان آن بهبود علائم بیمار می باشد.
ویژگی هایی که موجب می شود بیمار تحت درمان قرار گیرد می تواند شامل موارد زیر باشد:
-تورم پیشرونده ی غدد لنفاوی
– تب، کاهش وزن یا عرق شبانه
– افت سلول های خون
افرادی که علائم فوق را نداشته باشند معمولا با معاینه و آزمایش خون مرتب تحت نظر قرار می گیرند.

مراحل اولیه ی بیماری:
برخی از بیمارانی که با مرحله ی یک یا دو لنفوم فولیکولار مراجعه می کنند ممکن است با پرتو درمانی  تنها درمان شوند.

پرتو درمانی: در پرتو درمانی از اشعه ی X پرانرژی برای توقف یا کاهش رشد سلول های سرطانی استفاده می شود. پرتو به غدد لنفاوی درگیر تابانده می شود. ممکن است غدد لنفاوی مجاور آنها نیز درمان شود. پرتو درمانی طی چند هفته و با دوز روزانه ی کم درمان می شود تا عوارض جانبی درمان بالا نرود. تعداد هفته های درمانی به دوز تجویزی پزشک بستگی دارد.

مرحله ی پیشرفته ی بیماری:
این مرحله شامل مراحل ۳ و ۴ لنفوم فولیکولار می باشد. گاهی اوقات مرحله ی ۲ لنفوم نیز به عنوان مرحله ی پیشرفته تلقی می شود.
گزینه های درمانی زیادی برای مرحله ی پیشرفته ی لنفوم فولیکولار وجود دارد. انتخاب نوع درمان به نظر بیمار و وضعیت بیماری فرد بستگی دارد. اکثر بیماران با این مرحله ی بیماری با داروی Rituximab و شیمی درمانی، درمان می شوند. برای بیماران مسن تری که علام بیماری را بروز داده اند اما نشانه ای از انسداد ارگان در آنها دیده نمی شود معمولا ایمنی درمانی با Rituximab توصیه می شود.

درمان با آنتی بادی: Rituximab یک آنتی بادی ست که برای درمان لنفوم فولیکولار استفاده می شود. این دارو اغلب به همراه شیمی درمانی تجویز می شود.
آنتی بادی، پروتئین خالص شده ای ست که روی سلول های خاصی اثر می گذارد. مزیت آن نسبت به درمان های دیگر مثل شیمی درمانی این است که تمامی سلول ها را تحت تاثیر قرار نمی دهد. بنابراین عوارض جانبی و خطرات طولانی مدت آن در مقایسه با شیمی درمانی کمتر می باشد.

شیمی درمانی: شیمی درمانی به استفاده از داروهایی جهت توقف یا کاهش رشد سلول های سرطانی اطلاق می شود. شمیمی درمانی روی سلول هایی که رشد سریعی دارند (مانند سلول های سرطانی) اثر گذاشته و از تقسیم یا تکثیر آنها جلوگیری می کند. از آنجایی که اکثر سلول های فرد بالغ رشد یا تکثیر زیادی ندارند کمتر تحت تاثیر داروهای شیمی درمانی قرار می گیرند به جر سلول های مغز استخوان، فولیکول های مو و مخاط مجاری گوارشی. عوارض جانبی شیمی درمانی به دلیل تاثیر این داروها بر روی ارگان های سالم بدن می باشد.
ترکیب داروهای شیمی درمانی رژیم شیمی درمانی نامیده می شود. رژیم های مورد استفاده برای درمان لنفوم فولیکولار می تواند شامل داروهای خوراکی باشد که طی یک روز مصرف می شود و یا به صورت دوره ای از طریق ورید به بیمار تزریق شود. یک دوره ی شیمی درمانی شامل زمان های تزریق دارو و فواصل استراحت بین آنها برای بهبودی بدن از عوارض جانبی ناشی از آن می باشد. به عنوان مثال یکی از رژیم های شیمی درمانی مرسوم شامل تزریق وریدی دو یا چند داروی مختلف به مدت یک ساعت می باشد که هر ۳ تا ۴ هفته انجام می شود. این دوره ی چند هفته ای یک دوره ی درمان محسوب می شود. اگر این رژیم ها ۳ یا ۴ دوره تکرار شوند درمان کامل حدود ۴ ماه به طول می انجامند.

رادیوایمونوتراپی:
رادیوایمونوتراپی (RIT)  استفاده از ایزوتوپ های رادیواکتیو ذرات آلفا متصل شده به آنتی بادی می باشد در نتیجه پرتو می تواند به طور مستقیم به سمت سلول های سرطانی هدایت شود و دوز کمتری به ارگان های سالم برسد. در لنفوم فولیکولار برای انجام این درمان از Zevalin یا Bexxar استفاده می شود که به صورت وریدی تزریق می گردد.  این درمان در بخش های پزشکی هسته ای بیمارستانها انجام می گیرد و  پس از درمان فرد می تواند به منزل خود برگردد. تجویز رادیوایمونوتراپی احتیاج به تجهیزات ویژه و پرسنل آموزش دیده دارد.

پیوند مغز استخوان:
این درمان معمولا برای افرادی تجویز می شود که بیماری لنفوم آنها پس از درمان عود کرده باشد.
 
پیش آگهی لنفوم فولیکولار:
برای بیماران مبتلا به مرحله ی پیشرفته ی لنفوم فولیکولار میانگین بقای بیشتر از ۱۰ سال تخمین زده شده است. علایرغم رشد آهسته ی این بیماری اکثر افراد مبتلا به آن با درمان های موجود قابل معالجه نیستند.
محققان روشی را پیدا کرده اند که از تریق آن می توان طول عمر افراد مبتلا به لنفوم فولیکولار را تخمین زد. این روش همچنین در تعیین اثرگذاری شیمی درمانی برای این بیمارن مفید می باشد. برای این کار از ۵ فاکتور زیر استفاده می شود:
– سن بالای ۶۰ سال
– مرحله ی ۳ یا ۴ بیماری
– کاهش شمار سلول های قرمز خون
– درگیری بیش از ۵ ناحیه ی لنفاوی
– افزایش بیش از حد طیبعی سطح لاکتات دهیدروژناز خون

سرطان پستان یکی از شایعترین سرطانهای زنان است و تخمین زده میشود از هر ۹ زن یکی مبتلا به این سرطان خواهد شد. یکی از مراحل درمانی در سرطان پستان مرحله بندی زیر بغل است به این مفهوم که باید مشخص شود آیا سرطان پستان به زیر بغل و لنف نودهای آن گسترش یافته اند یا خیر. در گذشته مرحله بندی با برداشتن تمام لنف نود های زیر بغل همراه بود که عوارض بسیار زیادی از جمله لنفادم اندام را به همراه داشت. در سالهای اخیر با استفاده از مواد رادیواکتیو اولین گره لنفی در مسیر لنفاوی سرطان پستان را یافته و فقط این لنف نود را (که به گره لنفی پیشاهنگ معروف است) را برداشته و مورد بررسی قرار میدهند . در صورت عدم درگیری این لنف نود بقیه زیر بغل دست زده نمیشود. برای انجام بیوپسی گره لنفی پیشاهنگ معمولا بیمار در روز قبل از جراحی به مرکز پزشکی هسته ای مراجعه کرده و ماده رادیواکتیو در محل تومور تزریق میگردد. تصویر برداری ۳۰ دقیقه تا یک ساعت بعد محل بیوپسی گره لنفی را در زیر بغل نشان میدهد.